Sevilmeyi de bileceksin

Bugün bilgisayarımda arşivi kurcalarken bir metin dosyasına rastladım. İçinde liseden çok yakın arkadaşım Kerem Yertürk’e ait çok güzel bir yazı vardı. Kerem’den tam olarak neden ve ne zaman aldığımı hatırlamadığım fakat iyi ki almışım dediğim bu yazıyı ondan izin alamadan -aradım fakat ulaşamadım- (onun için sorun olmayacağına inanarak) burada yayınlıyorum.

Gözünü kapatıp rüzgara bırakmalısın bazen kendini, ucu bucağı gözükmeyen tepeye çıkmanın sevinciyle…
Ama asla savunmasızca değil, ne de meydan okuyarak…
Kürekleri bir kenara koyup denize bırakmalısın gidişatı açıldığında bazen…
Ama ölmek için değil, dalgaları halt etmenin keyfine varıp yaşamın değerini anlayabilmek için…
Bulutların olmadığı sıcak bir gecede yıldızlara salmalısın gözlerini ulaşılmazda gezindiğinin sevinciyle…
Ama kör olmak için değil, yakınında daha iyisini bulabildiğinin gerçekçiliğiyle…
VE BAZEN KENDİ HALİNE BIRAKMALISIN KALBİNİ SANKİ KÜÇÜK KARDEŞİNİ OYNARKEN İZLER GİBİ…
Saldırmadan oluruna bırakacaksın görüp öğrenmek için…
Ama asla bir daha sevmemek için değil sevilmenin rahatlığında bir suratı okşamak için…
Sevmeyi bileceksin ama anlayacaksın yeterli değil eğer buna kararlıysan sevilmeyi de bileceksin…

Kerem YERTÜRK